لَآأُقْسِمُبِيَوْمِٱلْقِيَٰمَةِ
lā uqsimu bi-yawmi l-qiyāmati
Hayır, kıyamet gününe yemin ederim.
Mushaf #75 · Nüzul #31 · Erken Mekke Dönemi · 40 Ayet
Kıyâme Suresi
Kıyamet ve insanın kendini kınaması
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ
Rahmân ve Rahîm olan Allah'ın adıyla
وَلَآأُقْسِمُبِٱلنَّفْسِٱللَّوَّامَةِ
wa lā uqsimu bi-n-nafsi l-lawwāmati
Hayır, (kınayıp duran) nefse de yemin ederim.
أَيَحْسَبُٱلْإِنسَٰنُأَلَّننَّجْمَعَعِظَامَهُۥ
ʾayaḥsabu l-ʾinsānu ʾallannajmaʿa ʿiẓāmahū
İnsan, kendisinin kemiklerini bir araya toplayamayacağımızı mı sanır?
بَلَىٰقَٰدِرِينَعَلَىٰٓأَننُّسَوِّىَبَنَانَهُۥ
balā qādirīna ʿalā an nusawwiya banānahū
Hayır! Biz onun parmak uçlarını dahi (eski haline getirip) düzeltmeye kadiriz.
بَلْيُرِيدُٱلْإِنسَٰنُلِيَفْجُرَأَمَامَهُۥ
bal yurīdu l-insānu liyafcura amāmahū
Hayır! İnsan, önündeki (kıyamet gününü) yalanlamak ister.
يَسْـَٔلُأَيَّانَيَوْمُٱلْقِيَٰمَةِ
yas'alu ayyāna yawmu l-qiyāmah
Kıyamet günü ne zamanmış diye sorar.
فَإِذَابَرِقَٱلْبَصَرُ
faʾiḏā bariqa l-baṣaru
Gözler kamaşıp (veya) perişan olduğu zaman
وَخَسَفَٱلْقَمَرُ
wa khasafa l-qamar
Ve Ay tutulmuştur.
وَجُمِعَٱلشَّمْسُوَٱلْقَمَرُ
wa-jumiʿa sh-shamsu wa-l-qamaru
Ve güneş ve ay bir araya getirildiğinde.
يَقُولُٱلْإِنسَٰنُيَوْمَئِذٍأَيْنَٱلْمَفَرُّ
yaqūlu l-insānu yawmaʾiḏin ʾayna l-mafarru
İşte o gün insan: "Kaçış nereye?" der.
كَلَّالَاوَزَرَ
kallā lā wazara
Hayır, sığınacak hiçbir yer yoktur!
إِلَىٰرَبِّكَيَوْمَئِذٍٱلْمُسْتَقَرُّ
ilā rabbika yawmaʾiḏin al-mustaqarru
İşte o gün, varılacak yer (varıp karar kılacak) Rabbinedir.
يُنَبَّؤُا۟ٱلْإِنسَٰنُيَوْمَئِذٍۭبِمَاقَدَّمَوَأَخَّرَ
yunab'bau l-insanu yawma'idim bima qaddama wa'akhkhara
O gün insan, önden gönderdiği ve geride bıraktığı şeylerle haberdar edilir.
بَلِٱلْإِنسَٰنُعَلَىٰنَفْسِهِۦبَصِيرَةٌ
bal-i insānu ʿalā nafsihī baṣīrah
Hayır, insan kendi nefsi hakkında basiretlidir.
وَلَوْأَلْقَىٰمَعَاذِيرَهُۥ
Ve lev elkaa ma'aaziirehu
Velev elka ma'aaziirehu
لَاتُحَرِّكْبِهِۦلِسَانَكَلِتَعْجَلَبِهِۦٓ
lā tuḥarrik bihī lisānaka litaʿjale bihī
Onunla (Kur'an'la), acele etmek için dilini kımıldatma!
إِنَّعَلَيْنَاجَمْعَهُۥوَقُرْءَانَهُۥ
ʾinna ʿalaynā jamʿahū wa-qurʾānahū
Şüphesiz onu toplamak ve onu (okutmak) bize aittir.
فَإِذَاقَرَأْنَٰهُفَٱتَّبِعْقُرْءَانَهُۥ
faʾiḏā qaraʾnāhu fāttabiʿ quriʾānahū
Onu okuduğumuz zaman sen de onun okunuşunu takip et.
ثُمَّإِنَّعَلَيْنَابَيَانَهُۥ
thumma inna ʿalaynā bayānahū
Sonra şüphe yok ki, onu beyan etmek de Bize aittir.
كَلَّابَلْتُحِبُّونَٱلْعَاجِلَةَ
kallā bal tuḥibbūna l-ʿājilah
Hayır! Siz acele olanı (dünyayı) seviyorsunuz.
وَتَذَرُونَٱلْءَاخِرَةَ
wa-tadharūna l-ʾākhirah
Ve ahireti bırakırsınız.
وُجُوهٌيَوْمَئِذٍنَّاضِرَةٌ
wujūhun yawmaʾiḏin nāḍirah
Yüzler vardır o gün pırıl pırıl parlaktır.
إِلَىٰرَبِّهَانَاظِرَةٌ
ilā rabbihā nāẓirah
Rablerine bakmaktadırlar.
وَوُجُوهٌيَوْمَئِذٍۭبَاسِرَةٌ
wa wujūhun yawmaʾiḏin bāsirah
Ve o gün nice yüzler de asık olacaktır.
تَظُنُّأَنيُفْعَلَبِهَافَاقِرَةٌ
taẓunnu an yufʿala bihā fāqirah
Onun hakkında, 'Onu ne yapıp çevirecekler?' diye zanneder.
كَلَّآإِذَابَلَغَتِٱلتَّرَاقِىَ
kellā iḏā balagat at-tarāqiya
Hayır! Can köprücük kemiklerine dayandığı zaman,
وَقِيلَمَنْرَاقٍ
wa qīla man rāqin
Ve şöyle denir: "Tedavi edecek kimse var mı?"
وَظَنَّأَنَّهُٱلْفِرَاقُ
wa ẓanna annahu l-firāqu
Ve onun ayrılık olduğunu sanır.
وَٱلْتَفَّتِٱلسَّاقُبِٱلسَّاقِ
wa-ltāffati s-sāqu bi-s-sāqi
Ve bacak (veya baldır) bacağa (veya baldırına) dolandığı zaman.
إِلَىٰرَبِّكَيَوْمَئِذٍٱلْمَسَاقُ
ilā rabbika yawmaʾiḏin al-masāq
İşte o gün, varılacak yer (varılacak) Rabbinedir.
فَلَاصَدَّقَوَلَاصَلَّىٰ
falā ṣaddeqa walā ṣallā
Artık inanmamış ve namaz da kılmamıştı.
وَلَٰكِنكَذَّبَوَتَوَلَّىٰ
wa lakin kadhdhaba wa tawalla
Hayır! O, yalanladı ve yüz çevirdi.
ثُمَّذَهَبَإِلَىٰٓأَهْلِهِۦيَتَمَطَّىٰٓ
thumma dhahaba ilā ahlihi yatamāṭā
Sonra da salına salına ailesine gitti.
أَوْلَىٰلَكَفَأَوْلَىٰ
ʾawlā laka fa-ʾawlā
Yazıklar olsun sana, yine yazıklar olsun!
ثُمَّأَوْلَىٰلَكَفَأَوْلَىٰٓ
thumma ʾawlā laka fa-ʾawlā
Sonra, (o azap) sana daha layık, evet daha layık!
أَيَحْسَبُٱلْإِنسَٰنُأَنيُتْرَكَسُدًى
ʾayaḥsabual-ʾinsānu ʾan yutrakesudan
Yoksa insan, kendisinin başıboş bırakılacağını mı sanır?
أَلَمْيَكُنُطْفَةًمِّنمَّنِىٍّيُمْنَىٰ
ʾelem yeku nuṭfatan mim-meniyyin yumnā
O, atılan bir damla sudan bir nutfe değil miydi?
ثُمَّكَانَعَلَقَةًفَخَلَقَفَسَوَّىٰ
thumma kāna ʿalaqatan fakhalqata fasawwā
Sonra o, bir pıhtı (alaka) olmuş, sonra Allah onu yaratmış ve en güzel şekilde biçimlendirmiştir.
فَجَعَلَمِنْهُٱلزَّوْجَيْنِٱلذَّكَرَوَٱلْأُنثَىٰٓ
fa jaʿala minhu z-zawjayni dh-dhakara wa-l-unthā
Böylece ondan erkeği ve dişiyi olmak üzere iki eşi var etti.
أَلَيْسَذَٰلِكَبِقَٰدِرٍعَلَىٰٓأَنيُحْۦِىَٱلْمَوْتَىٰ
ʾalaysa dhālika biqādirin ʿalā ʾan yuḥyiya l-mawtā
Ölüleri diriltmeye gücü yeten bu (Allah) değil midir?