Tevbe suresi · 9:114 / 129
وَمَاكَانَٱسْتِغْفَارُإِبْرَٰهِيمَلِأَبِيهِإِلَّاعَنمَّوْعِدَةٍوَعَدَهَآإِيَّاهُفَلَمَّاتَبَيَّنَلَهُۥٓأَنَّهُۥعَدُوٌّلِّلَّهِتَبَرَّأَمِنْهُإِنَّإِبْرَٰهِيمَلَأَوَّٰهٌحَلِيمٌ
wa mā kāna istighfāru ibrāhīma li-abīhi illā ʿan mawʿidatin waʿadahā ʾiyyāhu falammā tabayyana lahu ʾannahu ʿadūwun lillāhi tabarraʾa minhu ʾinna ibrāhīma la-ʾawwāhun ḥalīmun
İbrahim'in babası için af dilemesi, ancak ona verdiği bir sözden dolayı idi. Vaktâ ki ona, Allah'ın düşmanı olduğu açıkça belli olunca, ondan uzaklaştı. Şüphesiz İbrahim, çok içli, yumuşak huylu idi.