Tevbe suresi · 9:117 / 129
لَّقَدتَّابَٱللَّهُعَلَىٱلنَّبِىِّوَٱلْمُهَٰجِرِينَوَٱلْأَنصَارِٱلَّذِينَٱتَّبَعُوهُفِىسَاعَةِٱلْعُسْرَةِمِنۢبَعْدِمَاكَادَيَزِيغُقُلُوبُفَرِيقٍمِّنْهُمْثُمَّتَابَعَلَيْهِمْإِنَّهُۥبِهِمْرَءُوفٌرَّحِيمٌ
leḳad tâba-llâhu `ale-nnebiyyi velmuhâcirîne vel'enṣâri-lleẕîne-ttebe`ûhu fî sâ`ati-l`usra min ba`di mâ kâde yezîġu ḳulûbu ferîḳin minhüm ŝümme tâbe `aleyhim innehu bihim raûfun raḥîm
Andolsun ki Allah, Peygamber'in, güçlük anında ona uyan muhacirlerin ve ensarın tevbelerini kabul etti. Onlardan bir kısmının kalpleri neredeyse kaymak üzereyken (Allah, onların tevbelerini kabul etti). Sonra yine onların tevbelerini kabul etti. Şüphesiz O, onlara karşı çok şefkatli, çok merhametlidir.