Âl-i İmrân suresi · 3:117 / 200
مَثَلُمَايُنفِقُونَفِىهَٰذِهِٱلْحَيَوٰةِٱلدُّنْيَاكَمَثَلِرِيحٍفِيهَاصِرٌّأَصَابَتْحَرْثَقَوْمٍظَلَمُوٓا۟أَنفُسَهُمْفَأَهْلَكَتْهُوَمَاظَلَمَهُمُٱللَّهُوَلَٰكِنْأَنفُسَهُمْيَظْلِمُونَ
Mathalu mā yunfiqūna fī hādhihi al-ḥayāti ad-dunyā kamathali rīḥin fīhā ṣirrun aṣābat ḥarth qawmin ẓalamū anfusahum fa-ahlakathu Wa mā ẓalamahumu Allāhu wa lākin anfusahum yaẓlimūn
Onların bu dünya hayatında yapmakta oldukları harcamaların durumu, içinde dondurucu bir soğuk bulunan ve kendi kendilerine zulmetmiş bir kavmin ekinlerine isabet edip de onu mahveden bir rüzgârın durumu gibidir. Allah onlara zulmetmedi; fakat onlar kendi kendilerine zulmediyorlar.