Kehf suresi · 18:63 / 110
قَالَأَرَءَيْتَإِذْأَوَيْنَآإِلَىٱلصَّخْرَةِفَإِنِّىنَسِيتُٱلْحُوتَوَمَآأَنسَىٰنِيهُإِلَّاٱلشَّيْطَٰنُأَنْأَذْكُرَهُۥوَٱتَّخَذَسَبِيلَهُۥفِىٱلْبَحْرِعَجَبًا
qāla ʾaraʾayta ʾidh ʾawēna ʾilā ṣ-ṣakhrati fa-ʾinnī nasītu l-ḥūta wa-mā ʾansāniyhu ʾillā š-šayṭānu ʾan ʾadhkurahū wa-ttakhaḏa sabīlahū fī l-baḥri ʿajabā
“Kayaya sığındığımız zaman ben balığı unutmuşumdur. Onu hatırlamamı bana ancak şeytan unutturmuş olmalı. Ve o, denizde acayip bir yol tuttu.”