Yûsuf suresi · 12:68 / 111
وَلَمَّادَخَلُوا۟مِنْحَيْثُأَمَرَهُمْأَبُوهُممَّاكَانَيُغْنِىعَنْهُممِّنَٱللَّهِمِنشَىْءٍإِلَّاحَاجَةًفِىنَفْسِيَعْقُوبَقَضَىٰهَاوَإِنَّهُۥلَذُوعِلْمٍلِّمَاعَلَّمْنَٰهُوَلَٰكِنَّأَكْثَرَٱلنَّاسِلَايَعْلَمُونَ
wa lammā dakhalū min ḥaythu amarahum abūhum mā kāna yughnī ʿanhum mina llāhi min shayin illā ḥājatan fī nafsi yaʿqūba qaḍāhā wa innahu la dhū ʿilmin limā ʿallamnāhu wa lākina akthara n-nāsi lā yaʿlamūn
Babalarının kendilerine emrettiği yerden girdiklerinde, Allah'tan (gelecek) hiçbir şeyi onlardan savacak değildi. Ancak Yakub'un gönlünde bir dileği vardı, onu yerine getirdi. Şüphesiz o, Bizim kendisine öğrettiğimizden dolayı bilgi sahibi idi. Fakat insanların çoğu bilmezler.